Home / POINT OF U / Editors' view / Αν φύγω… εσύ να μ ’αγαπάς. – Αγγελική Λυριάννα Χατζηρήγα

Αν φύγω… εσύ να μ ’αγαπάς. – Αγγελική Λυριάννα Χατζηρήγα

 

Η αγάπη λένε δε χωρά ενθύμια για το δρόμο. Τότε πως εξηγείς πως χτίζουμε τόσο περίτεχνα το σήμερα; Επιδέξιοι καλλιτέχνες, συλλέκτες στιγμών… σκορπάμε ηδονικά χαμόγελα σε μέρες μα και νύχτες. Δωρίζουμε απλόχερα το «είναι» που λίγο μετά, γίνεται το «μείνε» κάποιου άλλου. Να δίνεσαι, μα να μη σκορπίζεσαι μάτια μου. Σαν φύγω θέλω να σε βρω δυνατό στο αύριο. Να σου κουνάω παιχνιδιάρικα το χέρι και εσύ να χαμογελάς έτσι όπως με βλέπεις να απομακρύνομαι! Στο «όσο» βαφτίζω πάντα τις ζωές και ύστερα ντύνομαι σε αποχρώσεις τόνων και προσώπων που μοιράζομαι την πολύχρωμη ευτυχία.

Έχει όριο το πόσο σε αγαπώ; Δεν προετοιμάζω ποτέ άκομψα τα τέλη μου, μα καμιά φορά αναρωτιέμαι τι ύψος θα πάρουν τα μάτια σου αν κάνω πως σου φεύγω…

Θα κλάψεις για μένα; Θα σηκώσεις προδομένος αδιάφορα τους ώμους; Θα με φιλήσεις προστατευτικά στους ώμους; Οι σχέσεις χτίζονται στους τίτλους τέλους αγάπη μου. Στον τρόπο που «ο άνθρωπος σου» μιλάει έπειτα από χρόνια για σένα. Σε εκείνο το τρέμουλο χεριών, σαν ψελλίζει κάποιος τυχαία το όνομα σου. Γι’ αυτό σου λέω, θέλω να με αγαπάς στο αύριο! Στο σήμερα θέλω να μου θυμίζεις πόσο παράφορα ερωτευμένος υπήρξες και υπάρχεις μαζί μου. Φανάρια πολύτιμα φωτός, τα σ’ αγαπώ μας, να στήνουν χορό σε όλα όσα ελπίζω κάποτε να φτάσουμε παρέα. Δεν είσαι κτήμα μου και σου υπόσχομαι πως δε θα γίνεις ποτέ! Γιατί εγώ σε λάτρεψα ελεύθερο, με την επιλογή να επιστρέφεις αμοιβαία στο πλευρό μου. Να πέφτεις μωρό μου. Να ανοίγεις τα φτερά σου και να απογειώνεσαι ή ακόμη και να προσγειώνεσαι. Τι σημασία έχει; Εγώ θα σου κουνώ τα χέρια ρυθμικά και θα γνέφω περήφανα μπρος τα τόσα κατορθώματα σου. Δεν είμαι από εκείνες, που θα προσπαθήσουν να σε στριμώξουν συμβατικά σε ζωές γυάλινων «πρέπει».

Είμαι από εκείνες τις τρελές που θέλουν να σε αφήσουν καλύτερο στο αύριο. Από εκείνες τις αιθέριες υπάρξεις που νοσταλγείς παρέα με τσιγάρο σε ακρογιαλιές το καταχείμωνο. Σου τραγουδώ πονηρά σκοπούς, που θα σιγοψιθυρίζεις σαββατόβραδα με την παρέα και ύστερα θα γελάς με χαζά αστεία μας που κανείς δε τολμά και καταλαβαίνει. Ο έρωτας δεν είναι παιδί προς κατανόηση μωρό μου. Ξυπόλυτο αλητάκι υπήρξε πάντα, με επίμονο θράσος στο βλέμμα, που μονίμως προκαλεί κερδίζοντας. Τις στιγμές που σου σωπαίνω, μη τις φοβάσαι. Είναι εκείνες οι μικρές εκλάμψεις φωτός, που νιώθω τόσο ευτυχισμένη στο σήμερα μαζί σου κι ύστερα θαρρείς και δε τη χωρώ τόση ευτυχία, επιλέγοντας να τη σκορπώ σε σκέψεις του πως θα φαντάζαμε άραγε στο χώρια. Θα θυμάσαι τα βήματα του αήχου βαλς μας στο κρύο παρκέ; Θα τρως καλά; Θα ντύνεσαι ζεστά να μη κρυώσεις; Αόρατες ενδείξεις αγάπης, φιλιά στο κούτελο και να προσέχεις στο τελείωμα.

Αν φύγω, να φωνάζεις το όνομα μου πονηρά κάθε που με σκέφτεσαι.

Να γελάς ηδονικά με τη σκέψη μου, να με γεύεσαι στις απολαύσεις της ζωής, μικρές ή μεγάλες.

Να αγαπάς τη βροχή και να μετράς τα αστέρια.

Να τραγουδάς χαρούμενους σκοπούς που διώχνουν τις μπόρες μακριά και να ελπίζεις σε ανθρώπους αντισυμβατικούς που κάνουν τον κόσμο καλύτερο στο διάβα τους.

Αν φύγω μωρό μου να μη με σκορπίσεις σε δανεικά κρεβάτια… Μα το ακατόρθωτο του πόθου μας να εξυμνείς στα δειλινά! Το πόσο απεγνωσμένα διψώ πάντα για σένα και εσύ για μένα, έτσι όπως πλάθουμε αόρατα παραδείσους ολόκληρους στην ένωση μας. Κορμί σου να βαφτίζεις το κορμί μου και εγώ το αντίθετο! Αν φύγω θα σε θυμάμαι όπως ακριβώς σε άφησα. Υπέροχο μοναδικά δικό μου. Δικό μου με έναν τρόπο που δε χωρά αμφισβητήσεις, σαν τα βλέμματα μας προδίδουν «ξεδιάντροπα» τα όσα νιώθουμε ο ένας για τον άλλο.

Άλλωστε, θα με βρίσκεις πάντα στα στέκια που ονομάσαμε δικά μας, στα τραγούδια που μοιραστήκαμε στο αμάξι, στις προσωπικές μας αποδράσεις τα σαββατοκύριακα και κάτω από τα σκεπάσματα κρύες νύκτες του Νοέμβρη με συντροφιά τον έρωτα μας. Θαύμα μου μικρό πολύτιμο, αν φύγω θα «μείνω» εδώ στο σ’ αγαπώ που όρισα δικό μας. Στο όσο που διαρκεί το σήμερα και στο άπειρο που χωρά η καρδιά μου κάθε που σε αντικρίζω. Ντύνομαι αθόρυβα και φοράω το μπλουζάκι σου. Λύνω ατίθασα τα μαλλιά και κλείνω άκομψα την πόρτα. Με κομμένη την ανάσα, χαμογελώ πονηρά στο χρόνο που θα πάρει να με κυνηγήσεις στην εξώπορτα…

Ξέπνοα σε αντικρίζω μπρος μου και λίγο πριν κολλήσεις τα χείλη σου επάνω στα δικά μου, ουρλιάζω στα σκοτάδια « Εγώ, γεννήθηκα για ‘ σένα».

About Kiss My GRass

x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...