Home / POINT OF U / Editors' view / Γουστάρω να ζω στης παραλίας το ρυθμό – Απόστολος Καζάκος

Γουστάρω να ζω στης παραλίας το ρυθμό – Απόστολος Καζάκος

Καλοκαίρι!

Ενας  ήλιος καρφιτσωμένος στο κέντρο του ουρανού βάλθηκε να ξεθωριάσει το αψεγάδιαστο γαλάζιο του. Κάτω μια παραλία, πολύχρωμη, σαν καράβι υπερφορτωμένο με παραθεριστές να ταξιδεύει στην τυφλωμένη από το τόσο φως  Μεσόγειο. Φωνές ανακεύονται με το ιώδιο και τις χαλαρές μουσικές. Γεύσεις ένα σωρό, όλες απαραίτητα δροσερές.

Κι ύστερα ένα χέρι, μισερό, ζηλόφθονο, με νύχια μακριά ακουμπάει στην μια άκρη ενός αόρατου μαυροπίνακα, κάνει μια βόλτα  ίσαμε την άλλη και η μαγεία πάει, χάθηκε.

3 το μεσημέρι αν έχεις τον Θεό σου μια ορδή βασιβουζίκων αποφάσισε, την ατυχία μου μέσα, να στήσει τα τσουμπλέκια της ακριβώς από πίσω μου. Η εισβολή των πάσης ηλικίας  μελών του εν λόγω όχλου έγινε εν ριπή οφθαλμού πριν προλάβω να τους ρίξω βραστό αντηλιακό. Και είχαν και παιδάκια, πολλά παιδάκια, από εκείνα που πρέπει να τα πνίξεις νωρίς-νωρίς με μπεμπελάκ ή να τα κάνεις  τσιγαριστά στον ήλιο του καταμεσήμερου και δε θα φταίω.

Η Πόλη έπεσε και τώρα έπρεπε να ακούω τις φωνάρες  μεγάλων και μικρών που εννοείται διαφωνούσαν ως προς το που, και πως ακριβώς θα κατσικωθούν. Όταν κατάφεραν να συνεννοηθούν άπλωσαν όλη την κακουγουστιά της sixtίλας, άντε seventίλας καθ’ όλη την επικράτεια που καπάρωσαν. Μόνον ο Νίκος  Ξανθόπουλος και ο Γιώργος  Κοινούσης έλειπαν. Αράδιασαν κάθε λογής πλαστικό σκατολοΐδι και πολλά κουβαδάκια και φτυαράκια, που αυτά τα φτυαράκια δεν μου έκατσαν καθόλου καλά, ειδικά όταν οι μικροί Τάρας Μπούλμπα τα γέμιζαν με άμμο και στη συνέχεια την πετούσαν ο ένας στον άλλο και όλοι μαζι πάνω σε μένα που δεν ειχα φτυαράκι.

Διαμαρτύρομαι.

«Nien, όχι Γιωργάκη», φιλοτιμήθηκε να πει μια κλαμεροφορούσα βατραχομάνα με παγερή φωνή ταιριαστή με την μέση θερμοκρασία Φεβρουαρίου στην Γερμανία από όπου έγινε η κάθοδος των βαρβάρων μου.

Η συνέχεια  θα μπορούσε να ήταν μεταλωττισμένο ντοκιμαντέρ παιδαγωγικού χαρακτήρα στο National Geographic μόνο που εγώ απεχθάνομαι την Γερμανική αφού ο ήχος της και μόνο  μου θυμίζει την Βέσπα μου όταν κυκλοφορούσα με τρύπια εξάτμιση, κοντολογίς  δεν  πολυνόγαγα τι λέγανε. Που μπορεί να με βρίζανε.

Ευτυχώς που λέγανε δυό-δυό τις φράσεις,  μια, τη δεύτερη, εν είδη υπότιτλου στα Ελληνικάκαι την πρώτη στα Γερμανικά που ευχήθηκα να τα μιλούσαν καλύτερα από τα Ελληνικά.

Αποφασίζουν, αμήν Παναγιά μου την γλύτωσα την διάρρηξη τυμπάνου και σήμερα, να κάνουν μια βουτιά. Επιστρέφουν, και γίνεται ο χαλασμός της Δρέσδης. Ενα κακότροπο μικρό πιάνει αυτό το κλάμα που δεν είναι κλάμα αλλά τσιριχτή διαμαρτυρία-απαίτηση που σε ολάκερο το πλανήτη μεταφράζεται «Θα γίνει αυτό που θέλω εγώ. Τελεία». Αντε πάλι αρχίζει το μαρτύριο, μια Γερμανικά, μια Ελληνικά της κακιάς τους ώρας. Ό,τι και να λέγανε με εκείνο τον άχρωμο τόνο φωνής,  τον αδιάφορο, τον διεκπεραιωτικό το αγγελούδι μαρσάριζε απτόητο σαν Boeing 747. Σαν μην έφτανε αυτό  έπιασε να το σιγοντάρει το δίδυμο αδελφάκι του, διότι όπως επίσης είναι γνωστό το κακό της μοίρας ποτέ δεν έρχεται σε μονή συσκευασία.  Τα ίδια θα έλεγα κι αν δεν ήταν διδυμάκι και ήταν ας πούμε το καλύτερο ζώδιο: Ιχθείς και δεν σηκώνω αντίλογο, φαστέην καμαράτ;

Είναι ολοφάνερο πως χάνω τα λογικά μου. Λέω να το πάρω αλλιώς, καλύτερα έτσι. Χαζεύω τους επανεισαγώμενους κατσίβελους ανάμεσα στο απίστευτο σκουπιδομάνι που έστρωσαν σα χαλί στην παραλία.  Ξεκοιλιασμένες σακούλες, τσάντες να χάσκουν, μισοφαγωμένα κρουσάν και άπειρα παιχνίδια. Παρακολουθώ τα «εμείς στη Γερμανία» τυπάκια και  σκέφτομαι  το μεγαλείο του Ευρωπαϊκού μπολιτιζμού τους.

Όπως γίνεται σε κάθε τραγωδία τη λύση του δράματος τη φέρνει ο από μηχανής παππούς. Φουριόζος καταφθάνει στον τόπο του εγκλήματος.  Με συνοπτικές διαδικασίες, αφού τα χώνει σε γιο και νύφη για την ταλαιπωρία των ανήλικων, παίρνει παραμάσχαλα τα εγγόνια του  και αποχωρεί βρίζοντας.

Σύντομα ακολούθησα κι εγώ κάνοντας το δικό μου θριαμβευτικό Beach-exit  προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Φωτογραφία του Adam Bird

About Kiss My GRass

x

Check Also

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...

Εκείνος και το αντηλιακό μου – Αγγελική Λυριάννα Χατζηρήγα

Μου άρεσε πάντα το καλοκαίρι. Προστάτευε τον έρωτα μου, από τα αδιάκριτα ...