Home / POINT OF U / Guest Stars' view / Μάνα – φύλακας άγγελος ενός ξεχωριστού παιδιού – Εφη Καραγιάννη

Μάνα – φύλακας άγγελος ενός ξεχωριστού παιδιού – Εφη Καραγιάννη

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη είναι η μέρα που γιορτάζουν όλες οι μητέρες του κόσμου και με αφορμή αυτή τη γιορτή θα σας μιλήσω για μένα ως μητέρα αλλά και για όλες τις μητέρες που έχουν παιδί με αναπηρία. Μητέρες- γυναίκες που βιώνουμε η κάθε μια από μας μια υπέροχη μητρότητα με τα μοναδικά, ξεχωριστά παιδιά μας. Μητέρες που φέραμε στη ζωή το ιδιαίτερο παιδί μας είτε εν αγνοία μας, είτε εν γνώση μας και αποφασίσαμε με δυναμισμό, θέληση, κουράγιο και πολύ αγάπη να το μεγαλώσουμε όπως μια μάνα μόνο μπορεί! Πάντα με το άγχος, το φόβο, την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια για το αν θα τα καταφέρουν στη ζωή, για το αν θα τα αποδεχτούν σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, αν θα έχουν ένα μέλλον ισάξιο με αυτό των τυπικών παιδιών και για το μέχρι πότε θα ζούμε για να είμαστε δίπλα τους, για να τα φροντίζουμε και να τα μεγαλώνουμε, γιατί τελικά και ως ενήλικες πάντα μικρά παιδιά θα είναι!
Είμαστε οι μητέρες που παλεύουμε για τα δικαιώματα των διαφορετικών-ιδιαίτερων παιδιών μας, είμαστε οι φύλακες άγγελοι τους σε κάθε τους βήμα, μικρό ή μεγάλο. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τον πατέρα ο οποίος είναι αυτός που θα στηρίξει την μητέρα και θα την βοηθήσει να βρει την ισορροπία της μετά την γέννηση του παιδιού και αφού θα αρχίσουν να γίνονται ορατά τα πρώτα προβλήματα μέχρι να έρθει και η πρώτη διάγνωση που θα επιβεβαιώνει την οποιαδήποτε αναπηρία του παιδιού της. Οι δυσκολίες στην οικογένεια πολλές έχοντας ένα παιδί με νοητική υστέρηση και αυτισμό, αλλά εγώ αυτές τις δυσκολίες τις έκανα δύναμη. Δεν σταμάτησα να ονειρεύομαι για ένα καλύτερο μέλλον για τον Νικόλα όπως και για τα άλλα τρία παιδιά μας παρόλα αυτά έκανα το αδύνατον δυνατό για την εκπαίδευση, την ένταξη του, την αποδοχή και την κοινωνικοποίηση του για να είναι καλύτερες οι συνθήκες διαβίωσης με τις αδερφές του και με την οικογένεια του. Ήμασταν τυχεροί γιατί είχαμε δίπλα μας ανθρώπους που μας στήριξαν σε όλη αυτή την προσπάθειά μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Η οικογένεια και οι φίλοι είναι απαραίτητοι σε μια κοινωνία που δεν φροντίζει όσο πρέπει τα άτομα με αναπηρία. Θυμάμαι όταν ο Νικόλας φοιτούσε στο σχολείο είτε ήταν στο δημοτικό, είτε στο γυμνάσιο αργότερα, υπήρχαν παιδιά που τον πρόσεχαν, τον στήριζαν αλλά υπήρχαν και τα παιδιά που τον κορόιδευαν, τον χτυπούσαν και που δεν τον ήθελαν στην παρέα τους γιατί ήταν διαφορετικός. Επίσης υπήρχαν και οι εκπαιδευτικοί, οι διευθυντές οι καθηγητές που τον δέχτηκαν, τον αποδέχτηκαν και τον αγκάλιασαν στο σχολικό περιβάλλον αλλά υπήρξαν και κάποιοι άλλοι που τον θεωρούσαν μπελά, που θα τους αναστάτωνε ή θα τους δημιουργούσε προβλήματα και ακόμη κάποιοι άλλοι οι οποίοι ήταν απλά αδιάφοροι.
Δεν το βάλαμε όμως κάτω,  όσο μας δημιουργούσαν προβλήματα εμείς τόσο πεισμώναμε για να κάνουμε πράξη όσα θεωρούσαμε καλύτερο για τον ίδιο. Όταν μια κοινωνία είναι αδιάφορη θα μάθουν και τα παιδιά να είναι αδιάφορα. Αν τα παιδιά δεν μάθουν από μικρά να αποδέχονται την διαφορετικότητα δεν θα μπορέσουν ούτε σαν ενήλικες να την αποδεχτούν. Για αυτό τον λόγο η οικογένεια και σχολείο έχουν καθήκον να συνεργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση για το καλό όλων. Πρέπει να θυμόμαστε, όλοι μας, πως δεν είμαστε τέλειοι. Καθένας μας έχει αδυναμίες, ελαττώματα, ατέλειες αλλά και κάποια προσόντα. Αν αποδεχτούμε τις αδυναμίες μας και μάθουμε από τα λάθη μας θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και το ίδιο θα κάνουν και τα τυπικά μας παιδιά.
Πολλές φορές ακούω να μου λένε “εσύ είσαι δυνατή, δεν έχεις ανάγκη”. Ναι είναι αλήθεια αλλά δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάμε κάθε μέρα, πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί με αυτισμό, με τις εμμονές του, με τα θέλω του τη συγκεκριμένη στιγμή, να μην υπάρχει ηρεμία στο σπίτι, να μαλώνει με τις αδερφές του για το οτιδήποτε για αναφέρω μόνο κάποια παραδείγματα. Είναι πολύ σημαντικό να τονίσω επίσης πως και τα παιδιά με αναπηρία με νοητική υστέρηση και αυτισμό έχουν ιδιαίτερα ταλέντα και ενδιαφέροντα αρκεί να έχουν δίπλα τους ανθρώπους να τα στηρίζουν. Μπορεί να είναι διαφορετικά, αλλά είναι και μοναδικά όπως όλοι μας άλλωστε. Μεγαλώνοντας τον Νικόλα έχουμε μετρήσει άπειρα ¨δεν μπορεί”, αλλά προσπαθούμε να είμαστε συνέχεια δίπλα του και να του αποδεικνύουμε ότι μπορεί να κάνει πολλά και ας μην τα καταφέρνει πάντα. Η διαφορετικότητα του είναι μια ευκαιρία να είναι και ξεχωριστός και αυτή είναι η μαγεία γιατί έχει και τα θετικά της γιατί γνώρισε υπέροχους ανθρώπους και του δόθηκαν μοναδικές ευκαιρίες μέσα από τον αθλητισμό. Ότι κάνουμε το κάνουμε με πολύ αγάπη, με πάρα πολύ υπομονή και με τη στήριξη όλης της οικογένειας. Για όσα έχει καταφέρει, τα κατάφερε με το δικό του πείσμα, με τη δική του την επιμονή και  θέληση. Οσο ο Νικόλας είναι χαρούμενος εμείς θα είμαστε δίπλα του και θα βάζουμε πολύ αγάπη.
Η αγάπη τα μεταμορφώνει όλα, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε να παλεύουμε για το μοναδικό-ξεχωριστό μας παιδί,  χάρη σε αυτό το ξεχωριστό παιδί άλλωστε έγινα και εγώ μια ξεχωριστή μητέρα!

 

About Kiss My GRass

x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...