Home / IN & OUT / «Μαμά κι εγώ δε σ’ αγαπώ» στο Θέατρο Επί Κολωνώ – Γράφει η Μαρία Μιχελάκη

«Μαμά κι εγώ δε σ’ αγαπώ» στο Θέατρο Επί Κολωνώ – Γράφει η Μαρία Μιχελάκη

Πριν λίγο καιρό είδαμε στο θέατρο επί Κολωνώ μια εξαιρετική παράσταση με τον ανατρεπτικό τίτλο Μαμά κι εγώ δε σ’ αγαπώ.

Όταν οι κόρες μου εξέφρασαν την επιθυμία να δούμε το έργο που παίζει η επί αρκετών ετών δασκάλα τους στην εφηβική θεατρική ομάδα της πόλης μας, η δικιά μας Ηλέκτρα, συμφώνησα αμέσως, μόλις είδα τον τίτλο όμως μαγκώθηκα λιγάκι. Τώρα ήθελα να δω το έργο αλλά ήμουν και περίεργη….. άκου «κι εγώ δε σ’ αγαπώ…»

Από τότε που έγινα μαμά άρχισα να ακούω κι άλλη μια φωνούλα μες το κεφάλι μου αυτή της φωνής του κριτή των πράξεών μου σε ότι αφορά τα παιδιά μου, ενοχική μεν, πολύτιμη δε, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μας έχουμε κάνει πολλά σωστά αλλά και λάθη στην ανατροφή των παιδιών μας.  Περίμενα βέβαια, ο τίτλος να ήταν κάτι παραπλανητικό καθώς ξέρουμε πως

«Οι μαμάδες αγαπούν τα παιδιά. Τα παιδιά αγαπούν τις μαμάδες. Αυτός είναι ο κανόνας»

όπως θα δείτε,  αν το παρακολουθήσετε, που το συστήνω ανεπιφύλακτα για μαμάδες και μη.

1,2,3, τα φώτα σβήνουν και…   Πάμε!

Τα σκηνικά λιτά, απλά, σαν παιδικό δωμάτιο, τα κοστούμια απλά κι αυτά, κι οι ερμηνείες εξαιρετικές, η σκηνή που σχεδόν αγγίζει τις πρώτες θέσεις και η μικρή αίθουσα, σου δίνουν αυτή την αμεσότητα και την αίσθηση ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις:  θα τα δεις και θα τα ακούσεις όλα, θα βιώσεις ότι βιώνει το παιδί που εξαρτάται από τη μαμά του κι αυτή εξαρτάται από τον περίγυρο της, από τους καθωσπρεπισμούς και τον κόσμο. Θα πληγωθείς και θα δεις τα φτερά σου να κόβονται και να πέφτουν μαδημένα στο πάτωμα. Θα σε συγκρίνουν με τους πιο καλούς, με τους πιο όμορφους, με τους πιο έξυπνους, με τους πιο ψηλούς, με τους παραστάτες και με τους σημαιοφόρους. Και τότε τι θα είσαι εσύ;

(Η φωνούλα στο κεφάλι μου ουρλιάζει, σύγκρινα;)

Κάποια στιγμή αμέριμνος θα γίνεις μικρός πολύ μικρός και θα σου φωνάζει η μαμά σου κι εσύ θα κοιτάς το τεράστιο στόμα της και θα μετράς τα δόντια της καθώς θα σου ουρλιάζει να διαβάσεις. (Ωχ! το χω κάνει θα σκεφτείς, ναι σιγά μην είσαι η μόνη…)

Θα μπεις πολλές φορές στη θέση του παιδιού αλλά και της μάνας, αυτής της παλιότερης γενιάς μάνα, που έμαθε να κρύβει συναισθήματα, να καταπίνει επιθυμίες κι έρωτες και να λογαριάζει τι θα πει ο κόσμος. Αυτός ο κόσμος που μόνοι μας του δίνουμε τόση αξία κι αφήνουμε να μας καθορίζει, λες κι η γνώμη του είναι αλάνθαστη.

“….. Την αγκαλιάζω όσο μπορώ, αλλά ίσως δεν είμαι φτιαγμένη από τα υλικά της μάνας. Ίσως είμαι φτιαγμένη από τα υλικά της δικής μου μάνας. Ένα κιλό αλεύρι σκληρό. Λίγο λάδι. Ελάχιστη ζάχαρη. Πικραμύγδαλο όσο πάρει. Πλάθουμε χαρακτήρες στρογγυλούς, χωρίς γωνίες, τους σιγοψήνουμε μια ζωή. Κι ύστερα τους καίμε. Τους καίμε και τους κλαίμε…..”

Θα χωθείς λίγο πιο βαθιά στο κάθισμά σου και θα προσπαθήσεις σαν τον αδιάβαστο μαθητή να γίνεις αόρατος τη στιγμή που ο δάσκαλος με τη μορφή της πολυτάλαντης Ηλέκτρας, θα ρωτάει: τριγενή και δικατάληκτα, ποιος ξέρει πως κλίνονται; (Ωχ μάνα μου, ελπίζω να μην υπάρχουν πια τόσο αυστηροί δάσκαλοι..)  

Θα γυρίσεις πίσω στα παιδικά σου χρόνια αν είσαι 40+ και θα θυμηθείς την βέργα, απαραίτητο αξεσουάρ για το δάσκαλο της δεκαετίας των 70s-80s. (Αν είναι δυνατόν μου, είχαν ζητήσει να φέρω μία γιατί είχα θείο ξυλουργό, και ντροπή μου την είχα πάει κιόλας,- η φωνούλα μου το θυμίζει)

Θα κλάψεις; μπορεί ναι, σε κάποιες φάσεις να δακρύσεις, αλλά δεν είναι αυτό το πιο έντονο συναίσθημα που θα νιώσεις, ο σκηνοθέτης δεν επιθυμεί φτηνά να σε συγκινήσει. Τα συναισθήματα που θα βιώσεις θα είναι πολύ δυνατά, θα σε φέρουν προ των ευθυνών σου, θα σε κάνουν να δεις το σημαντικό ρόλο που παίζουμε στις ζωές των παιδιών μας ειδικά στα πρώτα τους χρόνια. Θα σου δώσουν ερέθισμα γυρνώντας σπίτι να σκεφτείς και να αναθεωρήσεις.

Με το ρόλο της μάνας θα θυμώσεις και θα την κατηγορήσεις, θα την αφορίσεις, για να ξορκίσεις αυτή την συμπεριφορά, αλλά στο τέλος θα τη λυπηθείς, που μόνο αυτό έμαθε, που μόνο αυτό μπορούσε, που δεν χάρηκε την ευτυχία με τα παιδιά της που τα χρησιμοποίησε σαν μέτρο για την δική της αξία και ικανότητα, που τα αρρώστησε και με τη συμπεριφορά της, τα έκανε να πάνε όσο πιο μακριά μπορούσαν.

Κρατάω ένα μωρό στην αγκαλιά μου έχει γεννηθεί δυο λεπτά πριν, με καισαρική, φυσιολογικά,  άθικτο, πανέμορφο, λευκό, ροδαλό, μαύρο, κίτρινο, αγόρι, κορίτσι, με τα χεράκια του σφιγμένες γροθιές, με τα μάτια ανοιχτά, με τα μάτια κλειστά, ήσυχο, ζωηρό, ανυπόμονο, ψηλό, όχι τόσο ψηλό, αδύνατο, στρουμπουλό, ένα μωρό, ένα θαύμα, ότι και να πουν οι άλλοι γύρω, βλέπω τον πολύτιμο θησαυρό μου και μόνο αυτό, ορκίζομαι θα το υπερασπίζομαι για πάντα και θα το μεγαλώσω με αγάπη και δεν θα το συγκρίνω ποτέ. Κάθε παιδί γεννιέται με τα δικά του χαρίσματα, με το άστρο του … Πριν περάσουν οι 12 πρώτοι μήνες, τον έχω προδώσει τον όρκο μου….

Δείτε το έργο, διαβάστε το βιβλίο, σπάστε τον κύκλο….

 

[ Μαμά κι εγώ δε σ’ αγαπώ ]
Της Μαργαρίτας Φρανέλη

Σε σκηνοθεσία Θανάση Χαλκιά
Ερμηνεύουν: Ηλέκτρα Γεννατά, Μαρία Θρασυβουλίδη

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζαφείρης

Για δύο ακόμα Σαββατοκύριακα
Στο θέατρο Επί Κολωνώ

Σάββατο στις 21:00 & Κυριακή στις 19:00
Προπώληση: https://www.viva.gr/…/epi-kolwnw-b…/mama-kai-egw-den-sagapw

 

About Kiss My GRass

x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...