Home / IN & OUT / Θέατρο & Χορός / Νobody puts baby in the corner: Η συνέντευξη της Lady Saligia, ή κατά κόσμον Χρήστου Καρανάτση, με αφορμή το CRUSH!

Νobody puts baby in the corner: Η συνέντευξη της Lady Saligia, ή κατά κόσμον Χρήστου Καρανάτση, με αφορμή το CRUSH!

Συνάντησα τη Lady Saligia μετά τη μεταμεσονύκτια πρεμιέρα του CRUSH στο Small Argo full of Art, στο Μεταξουργείο. Η πιο «διάσημη γυναίκα με τα μούσια» των τσίρκων των ΗΠΑ του ‘30 βρισκόταν ολοζώντανη μπροστά μου εν έτει 2017. Ο Χρήστος Καρανάτσης και η Andrea Lotta Γιαννακοπούλου (γνωστοί και ως Nopubitco) υπογράφουν τη σύλληψη, το κείμενο και τη σκηνοθεσία ενός έργου που γεννήθηκε ως ιδέα όταν πρωτοσυναντήθηκαν σε ένα διαδικτυακό forum δραματουργίας ψάχνοντας πληροφορίες για τα “freak shows” των ΗΠΑ.

Το Crush φαίνεται να είναι η αυτοβιογραφία μιας “wonder woman” που σπάει τον περιορισμό της γραμμικότητας του χρόνου των κοινών θνητών, και γεφυρώνοντας το χτες με το σήμερα, θα τρέξει σε όποια διάσταση του χωροχρόνου βρίσκεται κρυμμένος ο «έρωτάς της», γιατί μπορεί. Για αυτή τη γυναίκα με τα μούσια, όμως, Crush είναι και η δύναμη να κάνει reset, να ξεκινά από την αρχή, να ψάχνει την αλήθεια, να μαγεύει το κοινό, να εξομολογείται, να πέφτει… γιατί κανείς δεν είναι τέλειος.

 

Η Saligia ξυπνάει στην Αθήνα του 2017 αλλά κουβαλά ήδη μια ολόκληρη ιστορία στην πλάτη της, καθώς, όπως μαθαίνουμε έζησε και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Πόσο καιρό σου πήρε για να δημιουργήσεις αυτό το χαρακτήρα και όλη την ιστορία του;

Τις πρώτες σημειώσεις για το χαρακτήρα της, τις έκανα πριν περίπου πέντε χρόνια  μετά από μια έξοδο με φίλους και γνωστούς. Είχα εκνευριστεί πολύ με τον εαυτό μου, γιατί σιώπησα σε μια κουβέντα που αφορούσε την κριτική των άλλων σε σχέση με την εμφάνισή τους και αναζητούσα  πρώτη διέξοδο σε αυτό το θυμό, την απογοήτευση. Είπα «φαντάζεσαι να ήταν στην παρέα μας μια γυναίκα με μούσια; Πώς θα αντιδρούσαν οι άλλοι;» . Στην πορεία προέκυψαν κάποια προβλήματα υγείας που περιόρισαν αρκετά την κινητικότητά μου, αλλά λειτούργησαν ως κίνητρο που με έσπρωξε  σε μια πιο οργανωμένη έρευνα για τη ζωή των ανθρώπων των freak shows, την καθημερινότητα στις ΗΠΑ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το προσφυγικό κύμα της ίδιας περιόδου, κ.ά.

Το υλικό που άρχισα να μαζεύω, κυρίως διαδικτυακά, ήταν μεν χρήσιμο αλλά λίγο. Ψάχνοντας σε ένα forum σχετικά με τα side shows ξεκίνησα μια συνομιλία με μια κοπέλα, την Andrea. Κουβέντα στην κουβέντα ανακαλύψαμε πως είχαμε τόσα κοινά που θα ήταν κρίμα να μην τα διοχετεύμαμε σε μια πιο συγκεκριμένη δημιουργία. Η Andrea βοήθησε σημαντικά στο κομμάτι της έρευνας στις ΗΠΑ (αρχειακό υλικό, φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων) καθώς και στο χτίσιμο στιγμών της ιστορίας. Έγραφα κάτι, μου έλεγε τη γνώμη της. Πάντα διακριτικά, αλλά ουσιαστικά. Όταν της είπα πως θέλω να βάλω και το όνομά της στο Crush, γιατί ένιωθα πως δουλεύαμε πια σαν ομάδα, ήταν αρκετά διστακτική. Ήταν και η ίδια σε μια διαδικασία προσωπικής μετάβασης και δεν ήθελε να τη διαταράξει το οτιδήποτε. Της εξήγησα όμως πως δεν γινόταν να μην της αποδοθεί κάποιο credit, όπως το ίδιο ισχύει και για την Άννα Μαρία Πισκοπάνη, η συμβολή της οποίας σε επίπεδο δραματουργίας και σκηνικής απόδοσης της ιστορίας της Saligia στάθηκε εξαιρετικά πολύτιμη.

 

Το κοινό πώς έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα τη Saligia? Ποια είναι τα συναισθήματά του για τη Saligia, και πώς αισθάνεται όταν τελειώνει η παράσταση;

Από όλες τις αντιδράσεις μου έχει μείνει εκείνη ενός φίλου που την παρακολούθησε με τη σχέση του. Μου είχε πει πως βλέποντας την ιστορία της Saligia αυθόρμητα του ήρθε να αγκαλιάσει το αγαπημένο του πρόσωπο την ώρα της παράστασης, κάτι το οποίο δεν του συμβαίνει και συχνά.

Αν λοιπόν μια ιστορία σαν της Saligia, μπορεί να παρακινήσει κάποιον, ώστε να κάνει το πιο απλό, όπως να σφίξει ένα χέρι ή να κάνει μια αγκαλιά, επειδή ξαφνικά κατανοεί καλύτερα μια πραγματικότητα μέσα από το φανταστικό, αυτό δεν είναι μοναδικό;

Ακόμα και τώρα στο A small argo full of art τα μπράβο του κοινού τα επιστρέφω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ στη Saligia. Εξάλλου σε εκείνη ανήκει η ιστορία της.

  

Στις promo φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν εμφανίζεται η Saligia σε ένα καφέ. Τι κάνει εκεί; Τι διαβάζει; Τι σημειώνει; Τι σκέφτεται; Πώς είναι μια μέρα της στη σύγχρονη Αθήνα;

Η Saligia βρίσκει στο καφέ Monsieur Cannibale το καταφύγιό της. Η διακόσμηση και η ατμόσφαιρα του της θυμίζουν τη ζωή της στο τσίρκο, όλα τα όμορφα και τα άσχημα. Περισσότερα απ’ όλα, αναπολεί εκείνες τις στιγμές που επισκέπτονταν μαζί με τα άλλα «τέρατα» το μοναδικό μαγαζί που τους επέτρεπε να κάνουν ό,τι όλοι μας όταν βγαίνουμε έξω με τους φίλους και τις παρέες μας.

Σε αυτό το bistrot της σύγχρονης Αθήνας και ενώ οι θαμώνες νομίζουν πως είναι μέρος ενός σκετς, η Saligia απολαμβάνει τη μουσική, διαβάζει το βιβλίο που κουβαλούσε πάντα μαζί της –το Ένα δικό σου δωμάτιο της Virginia Woolf–  και σκαρφίζεται τρόπους για να μαζέψει τα χρήματα που χρειάζεται για να επιστρέψει στην Αμερική. Στους ανοιχτούς της λογαριασμούς.

 

 

Στην παράσταση η Saligia τραγουδά. Έχεις πολύ ωραία φωνή και φαίνεται ότι έχεις εμπειρία και σε μιούζικαλ. Ποια ιστορία θα έκανες μιούζικαλ για μια σκηνή του Broadway ή του West End;

Αν κοιτάξει κανείς τις ιστορίες που έχουν γίνει μιούζικαλ τόσο στις κεντρικές όσο και στις off σκηνές του Broadway και του West End θα δει πως οι πηγές είναι ανεξάντλητες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστεύεις στην ιστορία που θέλεις να μοιραστείς, να νιώθεις ότι πρέπει να ακουστεί, ότι δεν γίνεται διαφορετικά.

Έχοντας επηρεαστεί από το υπέροχο Hamilton, νομίζω πως θα ήθελα να γινόταν στη χώρα μας ένα μιούζικαλ  εμπνευσμένο από τη σύγχρονη hip-hop, rap ή R&B σκηνή και τις ζωές Ελληνίδων που δεν γνωρίζει η πλειοψηφία του κόσμου. Να βουτήξουμε δηλαδή στην ιστορία και να ανακαλύψουμε εκείνες τις γυναίκες, το έργο των οποίων μας επηρέασε περισσότερο από όσο ξέρουμε.

 

Η Saligia σε ποιο μιούζικαλ θα μπορούσε να παίξει σήμερα άραγε;

Πέρα από το δικό της;  Ας πούμε στο Sally, που είναι και το χαϊδευτικό της, την ιστορίας μιας κοπέλας που από κορίτσι της λάντζας γίνεται διάσημη μπαλαρίνα που βρίσκει την αγάπη, ή στο Grand Hotel που διαδραματίζεται στο Βερολίνο το 1928. Τώρα αν θέλουμε να πάμε σε πιο γνωστά μιούζικαλ, υπάρχει η κλασική επιλογή του Chicago, του Μάγου του Οζ –την βλέπω εύκολα σε ρόλο μάγισσας (καλή ή κακή ανάλογα με τη μέρα)–, στο Rent, το Hairspray ή ακόμα και το Hello Dolly!

Μετά το Crush τι έρχεται;

Μετά το crush… δαγκώνεις τη λαμαρίνα, αποδέχεσαι την συντριβή και συνεχίζεις μόνος ή με παρέα. Όχι;

Τώρα όσο αφορά την παράσταση, θα πάμε σίγουρα όπου μας πάει η ίδια η Saligia αρχικά και έχουμε δυο πρότζεκτ που ξεπροβάλλουν πιο δυναμικά από τα συρτάρια τους και μας ενδιαφέρει να μελετήσουμε τον τρόπο να αποδοθούν σκηνικά.


Το CRUSH παρουσιάζεται στο Small Argo full of Art, κάθε Τετάρτη στις 21:15 και κάθε Παρασκευή στις 23:50 για όσους προτιμούν τις μεταμεσονύκτιες εξομολογήσεις, πριν από ένα ποτό. Η παράσταση διαρκεί 70’ και μπορείτε να κλείσετε τα εισιτήριά σας ηλεκτρονικά. Αν έχετε ατέλεια ή κάρτα ανεργίας σε ισχύ, μπορείτε να αγοράσετε εισιτήρια με €5 στο ταμείο του θεάτρου.

Επιμέλεια συνέντευξης: Άρης Σομπότης

CRUSH

Κείμενο – σκηνοθεσία: Andrea-Lotta Γιαννακοπούλου και Χρήστος Καρανάτσης (nopubitco)
Σύμβουλος δραματουργίας/βοηθός σκηνοθέτη: Άννα-Μαρία Πισκοπάνη
Σύμβουλος σε θέματα ήχου και επεξεργασία ηχητικών εφέ: Θεοδόσης Κουτρούλης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Σκηνικά –κοστούμια: nopubitco & friends
Κατασκευή κοστουμιού: Ρούλα Μελετίου (e-paramana)
Ερμηνεία: Lady Saligia
Φωτογραφίες & Video Trailer: Γιάννης Βολιώτης – Volition Pictures
Επικοινωνία & Marketing: Άρης Σομπότης – Playwalk
Curator: Χρύσα Καψούλη

Χώρος: A Small Argo full of Art, Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη στις 21:15, Παρασκευή στις 23:50

Διάρκεια: 70

Εισιτήρια: €12, €10 (μειωμένο), €5 (ατέλειες και ανέργων)

Website: http://asmallargofullof.art


Η φωτογράφιση έγινε στη brasserie Monsieur Cannibale (Bρυάξιδος 24, Παγκράτι).

About Natasa

x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...