Home / MAKE ME FEEL / Οι αναμνήσεις μου από τον Κύριο Τάκη – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

Οι αναμνήσεις μου από τον Κύριο Τάκη – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

Κάποτε είχα ακούσει κάπου πως κάθε ανθρώπινο κατασκεύασμα καταρρέει στην φθορά του χρόνου εκτός από την «Μεγάλη Τέχνη». Εξ όσων θυμάμαι σήμερα, η φράση αυτή πρέπει να με προβλημάτισε αρκετά για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς αναρωτιόμουν πως στην ευχή γενάτε αυτή η «Μεγάλη Τέχνη» και ποιος μπορεί άραγε να την προσφέρει.
Και ενώ οι μέρες περνούσαν χωρίς να λάβω μια ικανοποιητική και κατανοητή απάντηση στην παιδική μου απορία, βρέθηκε εντελώς τυχαία στον δρόμο μου Εκείνος.
Η γνωριμία μας έγινε τυχαία ένα πρωινό Σαββάτου του 1999 όταν οι γονείς μου με πήραν κυριολεκτικά σηκωτό μαζί τους στο γραφείο της Κυρίας Άννας, για να τελειώσουν «κάτι δουλειές για μεγάλους». Θύμωσα και γκρίνιαζα σε όλη την διαδρομή μέχρι να φτάσουμε. Σκεφτόμουν με δακρυσμένα μάτια (δεν φτάνει που με διέκοψαν από την ζωγραφική, με κουβαλάνε μαζί τους σε ένα γραφείο που θα συζητούν μεταξύ τους και δεν θα μου δίνουν καμία σημασία). Γρήγορα όμως Διαψεύστηκα.
Με το που μπήκαμε μέσα στο επιβλητικό γραφείο της κυρίας Άννας, Εκείνος αφού χαιρέτισε βιαστικά τους γονείς μου, με πλησίασε και με ρώτησε πως με λένε. Εγώ θυμωμένος γύρισα προς την μεριά της μαμάς και με το κλασικό καπρίτσιο που διακρίνει όλα τα παιδιά, συνέχισα να κλαίω. (Θεέ μου πόση ντροπή, το σκέφτομαι και γελάω).
Και όσο εγώ έκλαιγα, άλλα τόσο εκείνος μου έπιανε την κουβέντα με την διακριτικότητα και την ευγένεια που τον χαρακτήριζε. Θυμάμαι ακόμη και τώρα εκείνα τα ολογάλανα μάτια, πόσο βαθιά γέλασαν όταν του εξομολογήθηκα γιατί κλαίω, θυμάμαι πως με πήρε από το χέρι και με έβαλε να κάτσω σε ένα μικρό τραπέζι δίνοντας μου μερικές συμβολαιογραφικές κόλλες και κάτι μολύβια. Ακόμη αντηχεί στ’ αυτιά μου η φράση του « Ε και γι’ αυτό κλαις; Θα ζωγραφίσουμε παρέα». Πέρασαν τόσα χρόνια, μα ούτε μπορώ ούτε και θέλω να τα ξεχάσω.

Χωρίς να τον ξέρω τον εμπιστεύτηκα μονομιάς, με κέρδισε και τον ακολούθησα στο μικρό τραπεζάκι χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου έδειξε πώς να κρατάω το μολύβι, πώς να κάνω σκιές, πώς να ακουμπάω το χέρι μου για να μη λερώνω τη ζωγραφιά μου, πόσες και ποιες ήταν οι μούσες της αρχαιότητας και ένα σωρό άλλα πράγματα που με κρέμασαν στα χείλη του. Εκ τότε ‘γίναμε φίλοι’. Κάθε φορά που τον έβλεπα με ρωτούσε για τις σπουδές μου και μου έλεγε συνεχώς νέα πράγματα. Χείμαρρος γνώσεων που σε παρέσυρε μοιραία στο ρου της τέχνης και στο μεγαλείο της ζωής. Αυτός λοιπόν ήταν ο Δημήτρης Μπέσσας. Ο Κύριος Τάκης όπως συνήθιζα να τον λέω. Ένας όμορφος άνθρωπος και ένας μεγάλος καλλιτέχνης.
Τον κύριο Τάκη τον θυμάμαι πάντοτε ευγενικό, κι όσα χρόνια κι αν περνούσαν παρέμενε πάντα ο ίδιος άνθρωπος. Άλλοτε πατέρας, άλλοτε καθηγητής και άλλοτε καλλιτέχνης. Ήταν πάντα τρυφερός και έτοιμος να σου πει μια ιστορία, ένα αστείο, μια συμβουλή, ήρεμος και σοφός. Πάντα είχε να σου προσφέρει απλόχερα κάτι.
Προικισμένος με την προσωπική του έκφραση, (ίσως το σπουδαιότερο προτέρημα στη Τέχνη) κατόρθωσε γρήγορα να ξεχωρίσει και να αφήσει το προσωπικό του στίγμα στη πόλη μας. Εικόνες, πρόσωπα, χώροι, ιστορίες, αφηγήσεις, που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη του και μετέπειτα στη δική μας, διαμορφώνονταν με το πινέλο του και ζούσαν μια δεύτερη ζωή, διαρκέστερη της φθοράς.
Η απροσδόκητη μοίρα όμως, ζήλεψε τα μοναδικά χρώματα της παλέτας του και τον πήρε μακριά μας στις 22 Δεκεμβρίου του 2017 χωρίς να καταφέρει να ολοκληρώσει το δύσκολο έργο που είχε αναλάβει στην πόλη, στους φοιτητές και στους φίλους του. Άνοιξε τα φτερά του για νέους ουρανούς και χάθηκε το βαθύ γαλάζιο των ματιών του μέσα στο μοναχικό μπλε των ουρανών που κάποτε ζωγράφιζε.

Αντίο κύριε Τάκη
και σε ευχαριστούμε για όλα, θα περιφέρεσαι πάντα ανάμεσα μας ως εκφραστής και φορέας της «Μεγάλης Τέχνης», σε διαβεβαιώ πως σήμερα έλυσες την παιδική μου απορία…

Ο Τάκης (Δημήτρης) Μπέσσας γεννήθηκε στη Φλώρινα το 1947. Σπούδασε Παιδαγωγικά και Καλές Τέχνες (ΑΣΚΤ 1968-1973). Το 1993 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με αντικείμενο την αισθητική παιδεία.
Έκανε ακαδημαϊκή καριέρα και το 2014 αναγορεύθηκε ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτ. Μακεδονίας.
Ξεχωριστή η συμβολή του, ως πρωτεργάτης, στη δημιουργία του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Αλεξανδρινός Οικονομίδης Παπασπυρόπουλος

Είμαι απόφοιτος της Θεολογίας και της Νομικής, ενώ έχω ασχοληθεί επιστημονικά και με την Βαλκανική Ιστορία. Κατάγομαι από την Φλώρινα στην οποία έζησα μέχρι τα 18,  ενώ λίγο αργότερα μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη για να ζήσω το μεγάλο φοιτητικό όνειρο.  Εκεί «γνωρίστηκα» με  τον εαυτό μου και ασχολήθηκα με διάφορα κοινωνικά φόρουμ και κοινωνικές ομάδες  σε τοπικό, πανελλαδικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο πατρίδα μου «δηλώνω» την Κω, δίχως φόβο αλλά με πάθος. Λατρεύω το ραδιόφωνο, την ζωγραφική, το θέατρο και μου αρέσει να δραπετεύω από την γκρίζα και ανιαρή καθημερινότητα αποτυπώνοντας τις σκέψεις σε μια κόλλα χαρτί και ταξιδεύοντας στις πιο απίθανες γωνίες των  Βαλκανίων.

About Kiss My GRass

x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...