Home / POINT OF U / Editors' view / ‘Ο αέναος κύκλος των επαναλήψεων και των παθών” – Αναστάσης Μαρασλής

‘Ο αέναος κύκλος των επαναλήψεων και των παθών” – Αναστάσης Μαρασλής

o-kyklos-tou-pathous-e1479773227744

«Το να μην μπορείς να ζήσεις παρά μόνο μια ζωή, είναι σαν να μην τη ζεις καθόλου»

  Μίλαν Κούντερα

Πως είμαστε τόσο σίγουροι ότι ζούμε μόνο μια ζωή;

Χιλιάδες χρόνια πριν διατυπώσει ο Δαρβίνος την θεωρία του για την εξέλιξη των ειδών και την υλιστική ιδέα πως ο άνθρωπος είναι ένας εξελιγμένος πίθηκος, επικρατούσε η φιλοσοφία ότι ο άνθρωπος έχει ψυχή και προέρχεται από μια άλλη διάσταση, πνευματική, χρησιμοποιώντας το σώμα σαν όχημα για να έχει μια φυσική εμπειρία.


Είναι γεγονός πως τα πάντα στον κόσμο της ύλης και των αισθήσεων είναι εφήμερα και πως τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας φεύγοντας από αυτόν και είναι εντελώς παράδοξο, ο άνθρωπος να αντιλαμβάνεται την έννοια του απείρου και της αθανασίας και εν τούτοις να έχει πειστεί πως χάνεται μαζί με το σώμα!

Οι ελκυστικές φαινομενικότητες ακριβώς λόγω της προσωρινής τους φύσης εμπεριέχουν μια έμφυτη νοσταλγική γοητεία. Τα χρόνια, οι μήνες, οι ημέρες, οι αισθήσεις, που συνοδεύουν τις στιγμές χάνονται και δεν ξανάρχονται πια, αυτό καθιστά τον υλικό κόσμο τόσο γλυκό και την ζωή σε αυτόν υπερεκτιμημένη αδιαφορώντας για το ‘Αν’ υπάρχει και συνέχεια.

Ας σκεφτούμε όμως, αν υπήρχε συνέχεια, τι θα άλλαζε στην συμπεριφορά των ανθρώπων; Στις σχέσεις μεταξύ τους; Στον τρόπο ζωής τους; Στα ήθη;  Στις επιδιώξεις τους; Στις προτεραιότητές τους; Στις αξίες τους;

Όμως, πόσο διαφορετικά ζει ο άνθρωπος που έχει πειστεί πως έχει μια μονάχα ζωή και πως δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εξελιγμένο ζώο;

Είναι όμως έτσι; Αν σκεφτούμε ότι η ψυχή – η πνευματική διάσταση του ανθρωπίνου όντος, ξαναγυρίζει στην γήινη φυλακή με άλλη μορφή τότε μπορούμε να μιλάμε για επιστροφή, για επανάληψη της ζωής μέσα από έναν αέναο βασανιστικό ΚΥΚΛΟ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΩΝ, μετενσαρκώσεων και βαθμιδωτής σπειροειδούς πτώσης του όντος, ολοένα και βαθύτερα στον κόσμο της ύλης και του πνευματικού σκότους.

Για να μην υποφέρει ο άνθρωπος από αυτό το βασανιστήριο των επαναλήψεων καρφωμένος στον σταυρό των αιώνιων επιστροφών ΕΧΕΙ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΑΤΑΙ (έχει διαλέξει την λήθη και όχι την α-λήθεια) τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του και έτσι να μην παίρνει ευθύνη για τις προηγούμενες πράξεις του (θέλει να τις ξεχάσει, όπως κάθε τι ανήθικο, κάθε τι κακό, κάθε απώλεια, κάθε αποτυχία) όμως μαζί με τα άσχημα ξεχνά (κάνει ERASE/ΔΙΑΓΡΑΦΗ) και όλα τα καλά. Δεν γίνεται να κάνει μερική διαγραφή (ουσιαστικά κάνει FORMAT τον σκληρό του δίσκο – όλη του την μνήμη και έρχεται ξανά χωρίς να θυμάται τίποτα). Έτσι επιστρέφει και επαναλαμβάνει τα ίδια ή χειρότερα λάθη που τον οδηγούν σε χαμηλότερα υπαρξιακά επίπεδα, απομακρύνοντάς τον, από την πηγή του.

Για να σπάσει αυτός ο κύκλος των παθών, η ψυχή χρειάζεται να ενωθεί με τον Θεό, τον κρατήρα από όπου ξεπήδησε, και αυτό μπορεί να γίνει εδώ, στον φυσικό κόσμο, με την σύνδεσή μας με την ΑΓΑΠΗ, την μόνη αλήθεια, την υπέρτατη κατάσταση-διάσταση.

Η σύνδεση με την ΑΓΑΠΗ είναι η σύνδεση μας με τον ΑΝΩΤΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΑΥΤΟ, που είναι άυλος, ά-χωρος , ά-χρονος, και α-θάνατος.

Μόνο βγαίνοντας από την λήθη ( δλδ την λησμονιά του ΕΑΥΤΟΥ), με την ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ τι έχει κάνει, κάθε τι κακό, άδικο, κάθε προδοσία του ΕΑΥΤΟΥ, κάθε ανηθικότητα, ο άνθρωπος περνάει στην Α-ΛΗΘΕΙΑ και γίνεται ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ, δηλαδή ΑΙΤΙΑ πάνω στη ζωή. Αποκτά ΕΛΕΓΧΟ στις πράξεις του και στο φυσικό κόσμο. Ο δρόμος μετά είναι ανοδικός, εφ’ όσον αυτοπειθαρχεί, έχει επίγνωση του ΕΑΥΤΟΥ και την ευθύνη των επιλογών του, γνωρίζει πως κάθε του πράξη έχει συνέπειες στο εδώ, στο τώρα, αλλά και στο μετά, πως κάθε τι που σκέφτεται ή αισθάνεται αποτελεί και μια εντολή που μορφοποιείται (μέσω των πράξεών του) στον κόσμο του σήμερα, αλλά και στον κόσμο του αύριο.

Η ΑΓΑΠΗ είναι ενωτική και απελευθερωτική. Η εξατομίκευση και ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ απομακρύνουν τον άνθρωπο από την ενιαία τελειότητά του. Η εξατομίκευση καθιστά τον άνθρωπο πολέμιο του ΘΕΟΥ και κατ’ επέκταση του ΕΑΥΤΟΥ του.

Το ΕΓΩ και τα ανικανοποίητα πάθη του είναι οι αλυσίδες του στην φυλακή των αισθήσεων, της ύλης, του ανταγωνισμού, της κυριαρχίας, της ωμής βίας και του πνευματικού και φυσικού θανάτου.

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ δεν είναι ουτοπία για τον άνθρωπο της ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ που ζει κάθε στιγμή, ηθικά, αυτό-πειθαρχημένα, στην κατάσταση της α-λήθειας, κάνοντας το καλό, χωρίς ενοχές και χωρίς να αισθάνεται μόνος και αδύναμος.

Αντίθετα τα χαλαρά ήθη, η χαλαρή αυτοπειθαρχία, η χαλαρή συνείδηση οδηγούν τον άνθρωπο στην έκπτωση των αξιών του και τον κάνουν δεσμώτη του ΕΓΩ και, του γεμάτου πόνο κόσμου αυτού, στον οποίο έχει εφήμερη παρουσία, καθόλου δύναμη και αποχωρεί χωρίς να παίρνει τίποτα μαζί του, για να επιστρέψει αμνήμων αλυσοδεμένος στον μαρτυρικό κύκλο των παθών, των επαναλήψεων, της σπειροειδούς πτώσης, της εξατομίκευσης, του πνευματικού θανάτου.

aam@anastasismaraslis.com

www.anastasismaraslis.com

About Natasa

x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...