Home / POINT OF U / Editors' view / Το χαμένο αστέρι… – Μαρκέλλα Καζαμία

Το χαμένο αστέρι… – Μαρκέλλα Καζαμία

girl-lake-photography-sunset-Favim.com-305921

Έκλεισε τα μάτια και φτερούγισε μέσα της σαν μικρός ήλιος που πασχίζει να γεννηθεί. Ήταν ένα τόσο δα αστέρι που κατέκλυσε την ψυχή της για να την συντροφεύει στα πιο μακρινά ταξίδια της. Το αναζήτησε μέσα της, αλλά συνεχώς της ξέφευγε, ώσπου έγινε μια μικρή αχτίδα που καθρεφτίστηκε στα μάτια της.

Ξανάκλεισε τα μάτια και ένιωσε για πρώτη φορά τον Πόνο. Βυθίστηκε μέσα της και της έταξε την εξιλέωση. Αφέθηκε στα δώρα των δακρύων που της πρόσφερε. Φοβόταν να του αρνηθεί. Ήταν πιο δυνατός από’ κείνην. Δεν μπορούσε ν’ αναμετρηθεί μαζί του σε μια μάχη από πριν καθορισμένη.

Άνοιξε τα μάτια της και είδε το αστέρι να την κοιτάει, αλλά εκείνη δεν είχε πια μάτια για να το δει. Τα δάκρυα είχαν πλημμυρίσει την ψυχή της κι εκείνη δεν έβλεπε πια. Μόνο το σχήμα του μπόρεσε να συγκρατήσει, προτού τυφλωθεί ολότελα από το φως που εξέπεμπε.

Και ξανάκλεισε τα μάτια για να το χάσει από μπροστά της. Ήξερε πια ότι δεν θα ήταν ποτέ αληθινά δικό της. Τι κι αν έκλεψε λίγη από την λάμψη του και τη φυλάκισε μέσα της; Έπρεπε να το αποχαιρετήσει, τόσο απλά, όσο την πρώτη μέρα που το βρήκε στο δρόμο της.

Κι ένιωσε τότε πιο φτωχή από ποτέ. Το αστέρι δεν θα την γνώριζε, δεν θα την έβλεπε μπροστά του όπως στ’ αλήθεια ήταν. Τα δώρα της θα ήταν γι’ αυτό μυστικά κρυμμένα και ξεχασμένοι θησαυροί που λάμπουν στις σελίδες των παραμυθιών.

Κι εκείνη έπρεπε να χαθεί μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, εκεί όπου πραγματικά ανήκε. Τα ξωτικά του δάσους και οι καλοκάγαθες νεράιδες θα της σκούπιζαν τα μάτια, θα την έπαιρναν να κολυμπήσει μαζί τους στην κρυστάλλινη λίμνη της λήθης. Εκεί θα έβρισκε μια σκιά να ξαποστάσει. Αλλοπρόσαλλα μικροκαμωμένα όντα θα της έφερναν μέλι απ’ τις κερήθρες των μύθων να γευτεί. Θα έβλεπε πεταλούδες με σπάνια χρώματα να πετούν ολόγυρα και να κάθονται στην ποδιά της, για μια στιγμή μοναδική, προτού περάσουν για πάντα στην σφαίρα της αιωνιότητας. Θα μύριζε το χώμα που ευωδιάζει δροσερές αναθυμιάσεις της γης που ποτίζει τα πλάσματα της για να τα κανακέψει. Θα έκοβε ένα λουλούδι για να το δει μετανιωμένη να σπαράζει στα χέρια της πεθαίνοντας. Με μια ενστικτώδη κίνηση, θα το έσωζε φυλάσσοντας το για πάντα στις κιτρινισμένες σελίδες της ζωής της.

Κι εκείνη τη στιγμή, μια μελωδία θα τραβούσε την προσοχή της· μια ανεπαίσθητη ακολουθία από νότες που θα δυνάμωναν συνεχώς για να γίνουν τυμπανοκρουσίες και να την προσπεράσουν. Θα σηκωθεί και θα κοιτάξει το νερό της λίμνης· μέσα του θα καθρεφτίζεται η ζωή της· η Μνήμη θα έρθει κοντά της και την θα την παρακαλέσει να μην κλάψει· θα δει το αστέρι να κείτεται στον βυθό· δεν θα βουτήξει να το αρπάξει· θα γυρίσει την πλάτη και θα φύγει μακριά…

About Αλέξης Χαλκίδης

«Στείλτε ένα σύντομο bio και μια φωτογραφία ανφάς.» Ναι ρε, θα σου τυλίξω τα επιτεύγματά μου σε λαδόκολλα φαστφουντάδικη, τώρα αμέσως… απ’όλα το θες; Το κρέας είναι χοιρινό. Low fat κοτόπουλα και μπούρδες δεν παίζουν, δεν έχουν ποτέ την ίδια γεύση με «αληθινό» σουβλάκι και το ξέρεις. Μισός Έλληνας, μισός Άγγλος είμαι αλλά ξέρω πιο μισό έχει την γεύση. Με εξαίρεση τις σπουδές στην Αγγλία, σαν τα κομμάτια λίπος στο καλαμάκι, τρώω την πατρίδα μου με τα άσχημά της μια ζωή επειδή λατρεύω τα καλά της. Τζατζίκι. Πάντα. What you see is what you get. Χύμα στο κύμα και όποιοι αντέξουν. Αν ψάχνετε καλλωπισμούς της αλήθειας, αν δεν αντέχετε σήμερα την έντονη γεύση της πραγματικότητας, μην με διαβάσετε. Τα ζώδια δεν ισχύουν. Καθόλου. Αν κάνετε ομοιοπαθητική είστε ηλίθιοι. Τελείως. Αν νομίζετε ότι μας ψεκάζουν πηδήξτε από τα ίδια αεροπλάνα. Κρεμμύδι εξαρτάται από το πρόγραμμα της υπόλοιπης ημέρας. Πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδες δεν έχουν θέση σε σουβλάκι πίτα. Πολλοί με περνάνε για Σαλονικιό αλλά δεν είμαι. Πολλοί gay μου την πέφτουν αλλά δεν είμαι. Δεν κρίνω κανέναν, δεν έχω καν την ικανότητα να κάνω διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, ράτσας ή οτιδήποτε. Απλά προσπαθώ να ξέρω τι είμαι και δεν είμαι από αυτούς που ανέχονται να τρώνε πολλά άμυλα μαζί. Στο περιτύλιγμα η πίτα μου είναι λίγο καμένη πια στην μέση ηλικία αλλά βαστάει καλά. Βίτσιο με οτιδήποτε περιλαμβάνει φύση και αθλητισμό, έτσι σε στυλ «αφού βρέθηκα σε ένα καγιάκ, ας το πάω μέχρι το επόμενο νησί». Μερικοί με περνάνε για τεχνολογομανή επειδή ασχολούμαι από μικρός και συγγράφω για αυτά. Προσπαθώ να σκέφτομαι. Οπότε τυλίξτε με σε όποια κόλλα θέλετε τελικά. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος ότι αν φάμε μαζί 2-3 φορές θα γνωριστούμε καλύτερα και θα μας αρέσει όλους τελικά. Καλή όρεξη. http://www.alexanderchalkidis.com/blog
x

Check Also

Άσε τις διακοπές… αδιάκοπες! – Γιώργος Κόκολας

Ιούνιος τελειώνει και πολύ πιθανό θα βρίσκει πολλούς από εσάς, είτε να ...

Αγάπα τον εαυτό σου

‘O,τι σε κάνει να χαμογελάς αξίζει να μένει στη ζωή σου. Έστω ...